دهانت را ميبويند
دهانت را ميبويند
مبادا که گفته باشي دوستت ميدارم.
دلت را ميبويند
روزگار غريبيست، نازنينؤ
و عشق را
کنار تيرک راهبند
تازيانه ميزنند.
عشق را در پستوي خانه نهان بايد کرد
در اين بنبست کجوپيچ سرما
آتش را
به سوختبار سرود و شعر
فروزان ميدارند.
به انديشيشدن خطر مکن.
روزگار غريبيست، نازنين
آن که بر در ميکوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است.
نور را در پستوي خانه نهان بايد کرد
آنک قصاباناند
بر گذرگاهها مستقر
با کُنده و ساتوري خونآلود
روزگار غريبيست، نازنين
و تبسم را بر لبها جراحي ميکنند
و ترانه را بر دهان.
شوق را در پستوي خانه نهان بايد کرد
کباب قناري
بر آتش سوسن و ياس
روزگار غريبيست، نازنين
+ نوشته شده در بیست و پنجم اردیبهشت 1386ساعت 18:10 توسط امید فاخر
|
